Carpon Warga Wiwitan

EUIS

2011-01-24T12:14:00.000-08:00

Ku: Zaky Mubarok

Surti, Minceu Jeung Neng Inah

(bagian katilu)

Teuing sabaraha lila. Kami huleng jentul teu puguh pikiran. Masih kénéh mikiran sora awéwé tina jero hénpun. Asa rada wawuh kana sorana. Ngadadak uing inget ka Si Surti almarhum, Néng Inah jeung Si Minceu penyanyi dangdut, katut sakabéh sora awéwé nu pernah dalit dina ceuli. Diingetan deui. Rek teu dalit kumaha geura, Si Surti, tukang cocorowokan tengah peuting menta dianteur meuli bubur kacang. Atuh, saban peuting téh kami kudu unggah turun tangga. Pulang anting ka burjo, ka kontrakan Si Sisurti, ka kontrakan kami. Da puguh kontrakan si surti téh lain ngan sa tingkat. Kami oge kitu, beda imah wungkul. Mending lamun nu deukeut. Geus mun hayang nu jauh. Kahayangna leuwih-leuwih tibatan nu keur nyiram anak ka hiji. Nepi ka rék jungna isuk-isuk, peuting na téh tas ngagorowok menta dianteur meuli bubur ka pasar rebo. Jauh. Dianteur ku kami téh.

Néng Inah, puguh deui si ieumah tukang ceurik dina telepun. Saban-saban nelpun pasti aya ceurikna. Rék teu ceurik kumaha coba, keur anteng-anteng nelpun –harita kami keur jadi korban nelepun gratis tengah peuting- der Si Surti ngajorowok ménta dianteur meuli bubur téa. Atuh jadi ceurik. Pajarna téh, ari téh Surti mani dibelaan waé, ari keur enéng iraha? Bari lamun kaparengan manéhna nelpun terus kami keur jeung Si Surti, manéhna sok eraeun. Pajarna téh, isin ku téh Surti, sok disebut romantis. Bari tutung-tung na téh sok ngomong, “Cik atuh Néng Inah, pangnyieun surat keur uing, ti Inah ka Surti. Hayang disuratan ku awéwé euy.” Kitu pokna téh. Der ceurik deui.

Lah, da ari Si Minceu Bahénol mah, kabéh ogé geus pada apal. Si éta mah penyanyi dangdut. Pasti rada gampang ngapalkeun sorana. Mun jaman ayeuna mah jiga penyanyi grup ben malay téa ningan. Mun keur cacarita téh, sok loba pisan pengkolan, tanjakan, pudunan, jalan tol…luar-léor wé lentong na téh. Mun kaparengan malem minggu, tur si minceu manggung, geus haransi, uing pasti naék ka panggung. Nyawér ti dituna mah. Bari keur nyawérna téh sok bari ngaharéwos, “Mimin, ké duitna balikeun deui nya. Kami keur cekak pisan. Malah mun ayamah tambahan keur mayar kontrakan.” Nu jelas mah kami hayang nangkeup Si Minceu Bahénol bari di lalajoanan ku batur. Iraha deui coba, nangkeup awéwé, dilalajoanan ku jalma rea. Ari lain keur maen tonil mah. Iraha atuh? Pan kalah sok ngahaja rék tatangkeupan téh, sok néngan tempat nu buni, suni, tur laluasa nyamunina. Da leungeun tara daek cicing dina tak-tak atawa dina cangkéng.

Éta awéwé nu tilu téh mun ceuk basa jaman ayeuna mah Té-Té-éM-an –tungkap-tangkeup meunang-. Ngan ti saprak Si Surti ningalkeun salilana, Si Minceu Bahénol -ngaran panggunggna éta téh, pan aslina mah Mimin Minarsih, urang sagalahérang, da katut ka tarang-tarangna ogé hérang bakat ku sering teuing diusapan jigana mah- tuluy ngaleungit. Si Néng Inah sarua, kitu ogé. Sanggeus lulus téh duanana ngalaleungit teuing ka mana. Teuing mun dibawa ku salakinamah. Éta ogé mun tuluy payu tas lulus téh. Pan sabot maranéhna kuliah téh, ulina jeung kami waé.

Taun ka tilu, bulan ka tilu, poé ka tiluwelas. Awéwé nutilu téh ngaleungit. Euweuh raratanana. Keur mah eukeur nu dua mah, teu indungan teu bapaan. Ti leuleutik hirup di jalan. Si Minceu nepi ka bisa kuliah téh ku ladang maceuhkeun sorana tiap malem minggu, sawaréh deuina meunang jajaluk ka kampus nu disebut béasiswa miskin téa, da nepi kudu aya tanda tangan RT sagala keur ngaenyakeun miskin. Si Néng Inah pon kitu deui, sawaréh deuina meunang tina laladang jadi palayan di warung dahar urang kulon. Sorabi ti Italia cenah mah. Ari si jenat, Si Surti, geus puguh éta mah babaturan ditataranjang ti keur sok ulin dina solokan hareupeun imah mang karta.

Nepi ka tengah peuting. Kami mikiran saha nu tadi nelepun. Moal kitu salah sahijina. Ah tapi da asa piraku. Nomer hénpun uing nu tilu téh pan anyar kabéh. Barina ogé tara karitu budak dua mah. Mun enya gé sono, tara nelepun. Sok tuluy ka datang wé ka kontrakan. Naha saha?

________***__________

Lamunan masih kakalayangan teuing ka mana. Ngingetan sora. Ngingentan rupa. Ngambeuan wasta. Kumalayang mukaan lambaran poe tilu taun katukang. Angin neumbragan jandela rada tarik. Seah dangdaunan pipireun kontrakan karasa asa nyurakan. Eak-eakan patembalan jeung ngirincisna girimis. Tuluy hujan jebras-jebris.

Saliwat asa aya nu ngalankang nyorang ingetan. Inget lebah wayah kieu. Tengah peuting. Hujan. kami di hareupeun computer. Ramo teu daek cicing mencetan papan hurup. Sakeupeung nyerengeh, sakapeung bulaham-belehem sorangan. Peuting lianna, kami di dilalajoan ku tipi. Teuing lagu nanahaon, nu penting tarik. Leungeun sarua teu daek cicing. Kamar acak-acakan. Baju, calana, jeroan, geus teuing di mana.

Euis. Euis kitu nu tadi téh? Hate leutik ngagerentes.

EUIS

2011-01-24T12:11:00.000-08:00

ku: Zaky Mubarok

Hudang Sare Jeung Hénpun

(bagian kadua)

Jam genep harita téh. Wayah magrib. Sora hénpun jeung nu adan patarik-tarik ngajorowok gigireun ceuli. Harita ngahaja, neundeun henpun téh gigireun ceuli pisan, ngarah mun aya télpun ti manéhna bisa kajawab. Dua taun ka tukang ogé ngahaja, néangan kontrakan téh nu gigireun langgar. Minangkanamah ngarah rajin ka langgar. Tapi nu aya, malah solat gé loba dilanggar. Pas. Duanana kalakonan, kontrakan gigireun langgar. Persis, di lantai dua malahmah. Sapékérna ogé meni nyoro pisan kana jandéla. Hénpun, jeung ku kaparengan nepi ka boga tiluna.

Hénpun masih kénéh silih témbal, tiluanana disada. Nu adan geus di ganti ku nu komat. Tadinamah rék di antép. Tapi panasaran, benéran kitu ti manéhna? Sok, hiji-hijii di ilikan, nudua jelas ngan saukur alarem wungkul, rét ka hénpun buhun, aya lima kalina teu ka jawab. Nu solat di langgar geus rengsé. Hénpun teu disada deui. Asa jadi hanjakal hudang. Ngimpi jadi kapotong, hawa tunduh masih meungkeut dina mata. Uyuhan, geus poé katilu uing can saré bener.

Ah, kagok, ceuk pikir. Saré deui waé kitu? Tapi bisi aya ngebél deui. Jaba nomerna euweuh ngaranan. Rék dibalés ngebél, kabéh hénpun euweuh pulsaan. Maklum ahir bulan, ceuk pikir ngabubungah ka ayaan diri nu keur ripuh. Sempet kapikiran, Jual waé kitu hénpun téh. Ah…tapi bisi jiga baréto, pas boga hénpun dua. Nu hiji dijual pasosoré, nu hiji deuina tuluy aya nu nyokot poe isukna. Embung ah, sok sanajan aya sababaraha barang nu aya regaan mun dijual, uing moal ngajual barang nu geus pernah dipaké ku uing. Kajeunteuing dipeleter, dipaké nepi ka ruksakna.

*****

Jam salapan. Rada ngalamun bari mikiran saha nu tadi ngebél wayah sareupna. Tara tisasari. Dan lamun manéhna mah, biasana ogé jam sapuluh ka luhur. Malah tengah peuting. Saha atuh? Malaikat kitu. Ngabéjaan kudu hudang. Ah, pan geus diwakilan kunu adan. Antuknamah, nepi ka jam sawelas uing euweuh gawé. Mikiran saha nu ngebél. Mandi jadi wegah. Wayahna dahar jadi kaliwat. Mikiran ngimpi nu kapotong.

Hénpun disada deui. Nomer nu tadi. Buru-buru ku uing dijawab.

“Haloh, Kang!” ceuk sora awewe nu euweuh bungkeuleukna.

“Halo, saha?” ceuk kuring panasaran.

“Tut…tut…tut…” obrolan pegat.

EUIS

2011-01-24T12:09:00.001-08:00

Ku: Zaky Mubarok

Pésbuk

(bagian ka hiji)

Geus saminggu. Uing ngerem di jero kamar. Teu kunanaon, ngan pédah boga kaulinan anyar di kamar. uing boga jaringan internét gratisan. Kabeneran, kamar uing deukeut kampus, meunang jaringan hotspot ti kampus. Lumayan, bisa nyaho dunya internasional. Sok sanajan ti dunya maya, beiheung benér ogé. Sakapeung sok ngaunduhan pilem karesép saréréa, pilem jelma kawin. Komo ayeunamah cénah, keur ramé pésbuk. Saeutik-saeutik pésbuk, saeutik saeutik pésbuk. Boa-boa meureun loba warung internét gigireun kampus ogé gara-gara pésbuk. Malah nepi ka aya babasaan, gagara pésbuk, solat jumat jadi masbuk.

Dina pésbuk, mang rupa-rupa jelema bisa dipanggihan, diajak ngobrol, diajak naon baé. Lah, pokonamah dunya hampir dina leungeun. Rék maén gim aya, rék néangan konco bisnis loba. Rék naon baé samentara bisa tina pésbuk. Ngan nu acan téh, kaperluan badan, mandi, dahar, nginum, miceun can bisa tina pésbuk. Tapi samentara, soal dahar jeung nginum geus teu kudu kaluar ti kamar, cukup ku sms ka tukang dagang anu aya di handapeun kamar uing, kadaharan dararatang. Geus jiga déliperi wé, ngan pédah bédana ieumah déliperi makanan murah.

Sakapeung, uing sok rada sararieun. Pan pésbuk teh, digunakeun ku sakumna jalma sadunya, berarti naon baé anu dilakukeun dina pésbuk kanyahoan ku dunya internasional. Jeung boa-boa di hiji tempat anu urang teu apal, aya tim anu khusus ngadata jelema-jelema numutkeun, sipat-sipatna, karesepna, pokona kabéh. Kan dina pésbuk naon waé aya, aya aplikasi naon karesep, naon anu teu diresep, naon kahayang, pokona aya kabéh. Tah, lamun geus dikelompokkeun kitu, pan berarti gampang nyérangna, tinggal disadiakeun sakabéh karesep tiap jelema, sangkan poho kana sagala rupa. Anu antukna jadi ketergantungan kana pésbuk, ketergantungan kana teknologi. Engkéna sakabeh bakal ngahalkeun sagala cara pikeun bisa muka pésbuk. Da akal budina geus ancur ku pésbuk.

Geus saminggu. Uing di jero kamar. mukaan pésbuk. Ah, boa-boa kuring geus beunang ku virus ketergantungan kana pésbuk. Anjrit. Stop. Samentara uing rék eureun heula. Geus kanyahoan, ti saprak ngomé pésbuk, uing tara kaluar kamar, hayang dahar jeung nginum tinggal sms ka warung di handapeun kamar. geus teu panggih jeung tukang saté, tukang baajigur, tukang goréngan. Jigana, munkabeh jelema jiga uing. Ancur dunya. Sabab, kabéh sibuk ngomé pésbuk, geus teu apal kaayaan sebudeureun imah, komo salembur. Parah. Uing kudu eureun heula. Kudu manggihan jelema heula. Sabab lila-lila bahaya, silaturahmi bisa putus gara-gara téknologi. Nu geus ka alaman ogé kitu. Kabaogoh uing , ku uing diputus keun téh pan gagara sms lain wayah, nelepon lain wayah, masih leuheung lamun eusina penting. Geus lain wayah, eusina ngan saukur “gut nite, love you”. Halah, geus puguh peuting,…geus puguh uing kabogohna. Sok sanajan sakapeung, alesana bisa dibenerkeun, “supaya kanda terasa dekat selalu” kitu pokna téh. Hayu atuh urang kawin, ngarah puguh unggal peuting aya gigireun. Pan angger nolak, alesana can siap jadi ibu rumah tangga, nu pastimah can siap dilédék telat kawin. Daripada rujit, mendingan enggeusan wé. Bébas.

Geuslah. Ayeuna rek eureun heula, uing rék kaluar kamar. can ge acan laptop teh dipehan, katempo aya pesen ayar dina pésbuk. Buka ulah? Buka ulah? Ah buka we heula…ké tos éta karak kaluar kamar.

“Aku lagi sedih, kamu OL dong, pliss. Aku lagi OL nih.” Kitu eusina pesen téh. Ti Mojang Bandung, da éta ngarana dina pésbukmah. Ahirna, paragi OL dina pésbuk di aktif keun deui, da geus meunang sapoé dipaéhan, sabab geus karasa rusing. Saeutik-saeutik aya nu ngajak ngobrol. Ramo leungeun mani asa geus sasanggaleun.

Geus saminggu. Uing OL jeung nu ngarana Mojang Bandung. Manéhna jiga nu enya, curhat, nyarikakeun sagalarupa anu karandapan ku manéhna. Percaya teu percaya, da teu ka tempo jelmana. Sok sanajan aya potona. Uing masih rada cangcaya. Sabab jaman ayeuna naon baé bisa dirékayasa. Perasaan oge bisa dirékayasa sangkan bisa meunang sagala rupa. Supaya leungit rasa cangcaya, uing ngawawanenkeun ménta nomer teleponna. Sakalian rek ngeureunan pésbuk. Geus dua minggu. Uing teu kaluar kamar. Sugan wé, ari geus beunang nomer hapéna mah bisa ka gentian ku sms. Uing bisa panggih deui jeung jelma bungkeuleukan. Suganteh rék hésé, karak ogé nanya boleh teu saya minta nomer hapéna, langsung kotan dibales ku nomerna. Masih kénéh rada cangcaya, bisi éta nomer teu puguh. Untung pulsa uing masih kénéh aya, langsung we harita teh ditelepon. Enya euy, sora anu aya dina telepon teh sora awéwé. Mani mencrang, geunah kadéngéna. Sagala rupa anu dicaritekeun dina pésbuk sarua. Geus leungit ayeunamah rasa cangcaya téh. Mojang Bandung jelma beneran.

Geus saminggu. Pésbuk ditinggalkeun. Uing bisa manggihan tukang baso, bi Kanah nu boga warung di handapeun kamar kosan. Tukang saté, tukang goréngan, tukang kopi. Ayeuna geus bisa panggih deui jeung jelma bungkeuleukan. Ngan angger, leungeun teu daek cicing. Eureun mencétan kibor laptop, ayeuna diganti ku smsan. Masih jeung Mojang Bandung anu geus ganti ngaran jadi Euis. Euis, mojang bandung. Uing ayeuna jadi katergantungan kana teknologi deui. Gelo. Kudu eureun. Sok sanajan sagalana karasa gampang, tapi da ari kieu jalanamah lila-lila angger ruksak. Hayuh wé nungguan sms, teu kaop hapé kat nggaleun samenit, karasana asa teu dahar, dua poé. Capé. Ieu ogé kudu dieureunan. Tapi ké heula, uing can panggih jeung Euis. Uing kudu panggih heula jeung Euis. Sabab manehna kudu tanggung jawab. Uing geus sabulan teu manggihan jelema alatan manehna.

Tapi basa rek dipanggihan. Uing rada mikir deui, boa-boa bener ceuk pangakuanna, yén poto anu aya dina pésbukmah lain poto manéhna. Kukuring dipaksa ngarah diganti jadi poto manéhna, angger nolak. Cénahmah bisi kuring kuciwa kenal ka euis. Tapi da lamun enyaan eta poto nu dipasang dina pésbuk, poto manehna sorang, sumpah tah, uing rek tobat tujuh poe tujuh peuting. Ngaunduhan pilem Miabi oge rek di eureunan. Da geus teu kurang nanaon deui. Euis mojang Bandung bener-bener alus. Leuwih alus tibatan Miabi jeung Leah Dizon. Komo deui si Chika bintang ditataranjang internétmah, liwat. Tapi éta ogé mun bener. Geus lah, naon wae kaayaanna uing rék ka Bandung. Rék manggihan Euis. Rék ngaleungitkeun kapanasaran. Tas éta, internét, hapé, telepon rek dieureunan. Bae teu apal dunya internasional ogé. Nu paling penting, uing mun aya nanaon bisa langsung panggih jeung jelemana. Kitu deui nu aya kaperluan ka uing langsung manggihan uing, lain manggihan si Véronika.

____________***____________

Geus saminggu. Uing ngerem deui di jero kamar. wadah urut kadaharan pabalatak teu kawadahan ku wadah sampah. Pakéan pabalatak teu puguh tempat, ca aya nu diseueuh hiji-hiji acan. Kamar acak-acakan teu puguh rupa. Euweu internét. Euweuh pésbuk. Euweuh sms. Euweuh télpon teu puguh wayah. Bébas. Di kamar hotel. Di Bandung. Boga kaulinan anyar.

“Kang, deui…” Euis metot uing ka jero selimut deui.

Ciputat, kamar panineungan, 03 Mei 2009. (23.33 WIB)